دلتنگی های یه موجود دوپا

توی نیکان که بودم، وقتایی که فشار های روانی بهم میومد و نامردی میشد در حقم، یا مواقعی که مسئولیتی وجود داشت و نمیپذیرفتمش، همیشه پیش خودم میگفتم من یک حزب اللهی ام. من انقلابی ام. من انجمنی نیستم. یک روز با حزب اللهی های نیکانی یا غیر نیکانی یک کار بزرگ میکنم... تا اینکه بواسطه حضور کوتاه مدتم در محبان دیدم خیلی هم حزب اللهی های نیکانی آش دهن سوزی نیستند. بقول آقا محسن بسیجیای با کت شلوار و کیف سامسونایتن! وقتی دو رویی این جماعت را در بزنگاههای سیاسی و غیر سیاسی نظیر مدرسه سراج دیدم قیدشان را زد...

بعد عمری دلسوزی برای این و اون شاد کردن آدمها و کمک به حل یا فراموش کردن مشکلاتشون و در یک کلام بهتر کردن حالشون؛ برمیگردن بهم میگن "اونیکه شوخیای خرکی میکنه" ... هعیییی این از این جماعت اونم از جماعت که به اسم بسیج و انقلاب مالیدن درم. دلم میخواد برم یه جا که با هیچکس هیچ کاری نداشته باشم. تک و تنها هیچکس قضاوت و تحقیرم نکنه، منم چنین کاری نکنم که دین به گردنم باشه ... xa0 xa0 xa0 پ.ن: دیگه گریه نمیکنم سیگار میکشم! هرچقدرم موافقت کردم نشد. شکست خوردم بالاخره دارم بزرگ میشم!...