گفتگوهایمان

به قولت: زن که بگیری دیگر برایت مهم نیستند دیگران، تو میمانی و کسی که برایت خواهد ماند

.

به قولش: احساسی عمل نکن! آروم آروم! با منطق! خرج نکن انقدر از خودت... کم نکن ارزش خودت رو...

.

به قولم: میدانم! یعنی نمیدانم...

همه اینجور میگند

ولی من جور دیگرش را دوست دارم، همین کار خودم را، همین روش را، همین در عشق سوختن را...

.

به قول منطقی ام: تجربه اش را مگر نداشتی؟ مگر خسته ات نکرد؟ مگر قیدش را نزدی؟ مگر دیگر بهش بی محلی نمیکنی؟ مگر...

پس کی میخوای بزرگ شی؟ کی میخوای بفهمی؟

.

به قولم: راست میگی... ولی اینم بدون که هست شبهایی که غصه بخورم! غصه بی حاصل ترین عشق در جهانم را!

.

به قول منطقی ام: کیر تو من که منطق توام!!!!

پ.ن: انسانها از هر آنچه که نشناسند میترسند

مثل من به تو!

دلتنگی های یه موجود دوپا...